56 ปีปฏิวัติวัฒนธรรมจีน โลกเก่าถูกทำลาย โลกใหม่มอดไหม้เป็นเถ้าถ่าน

16 พฤษภาคม 1966 หลังเค้าลางสีดำทะมึนภายในพรรคคอมมิวนิสต์จีนเริ่มก่อรูปร่างมาระยะหนึ่ง จดหมายเวียนจากเหมาเจ๋อตงได้ประกาศ “การปฏิวัติวัฒนธรรมครั้งใหญ่ของชนชั้นกรรมาชีพ” อย่างเป็นทางการ เนื้อความกล่าวถึงแนวทางของพวกศักดินาทุนนิยมและลัทธิแก้ (Revisionism) ที่แทรกซึมอยู่ภายในพรรคและรัฐบาล

พระเยซูไม่อาจกลับมา มาร์กซ์จึงต้องคืนชีพ

ศาสนาอาจเป็นได้ทั้งเครื่องมือของชนชั้นปกครองเพื่อสร้างความชอบธรรมให้กับตนและบรรเทาความอยุติธรรมให้ลดน้อยถอยลงด้วยการประโลมเรื่องเพ้อฝันของความผาสุกในชีวิตหน้า ในขณะที่อีกด้าน “ศาสนาคือเครื่องปลอบใจของสัตว์โลกผู้ถูกกดขี่ คือหัวใจของโลกที่ปราศจากหัวใจ คือวิญญาณของภาวะที่ปราศจากวิญญาณ ศาสนาคือยาฝิ่นของมวลชน” คริสต์ศาสนาเองก็ไม่ได้แตกต่าง

คนจนเมือง: ชายขอบของความเป็นเมือง และเสียงร่ำร้องที่ถูกลบเลือน

“คนจนเมือง” หมายรวมถึงผู้คนที่อาศัยอยู่ในชุมชนแออัด พื้นที่ริมคลอง พื้นที่ใต้สะพาน กรรมาชีพนอกระบบ ไปจนถึงคนไร้บ้าน พวกเขาเหล่านี้เป็นผลผลิตของการพัฒนาทุนนิยมที่กระจุกรวมศูนย์ซึ่งสร้างความแปลกแยก ไม่เพียงแค่ระหว่างเมืองกับชนบทเท่านั้น แต่ระหว่างเมืองกับเมืองด้วยกันเอง ด้วยพื้นที่ของเมืองที่สงวนไว้แก่ชนชั้นกระฎุมพีที่มีอันจะกินได้ผลักไสผู้อยู่อาศัยดั้งเดิมและแรงงานอพยพให้ร่นไปอยู่ชายขอบ